Informatie & Advies
Zogenaamde psycho-educatie is een van de elementen die gebruikt worden in de behandeling van ADHD, dat wil zeggen, het verstrekken van zoveel mogelijk informatie en advies aan de getroffene over het ziektebeeld van ADHD.
Psycho-educatie – Wat betekent het precies?
Bij psycho-educatie speelt de door de behandelaar/arts een sleutelrol. De eerste taak is om zoveel mogelijk informatie over ADHD te geven.
Kernaspecten van de informatie kunnen zijn:
Achtergrondkennis:
Hoe treedt ADHD op? Wat gebeurt er in het lichaam?
Belangrijkste punten:
Verstoorde balans van de boodschappersstof in de hersenen
Genetische aanleg
Omgevingsfactoren, zoals opvoeding en media
Behandelopties en doelstellingen
Welke behandelingsmogelijkheden zijn er voor ADHD en wat zijn de gewenste resultaten?
Belangrijkste punten:
Welke therapie is er voor mij? (informatie, therapie, medicijnen)
Er beter mee kunnen omgaan in het dagelijks leven
Verlichting van symptomen
Praktische maatregelen
Wat zijn de zeer praktische mogelijkheden voor beter zelfmanagement in het dagelijks leven?
Belangrijkste punten:
Aandachtsoefeningen
Beter omgaan met impulsaankopen (impulscontrole)
Strategieën die kunnen helpen om bepaalde zaken beter te organiseren in je leven
Meer controle over emoties
Zelfperceptie
Welke specifieke sterke punten van de persoon met ADHD zijn tot nu toe onderbelicht gebleven en zouden meer in beeld gebracht kunnen worden?
Belangrijkste punten:
Creativiteit
Enthousiasme
Improvisatietalent
Eerlijkheid
UPDATE
Een recente studie toont aan dat een behandeling van ADHD met medicijnen voor volwassenen succesvoller is dan alleen psychotherapie. De COMPAS-studie (december 2015), vergeleek de effecten van medicijnen bij een groep die wel groepspsychotherapie kreeg met een groep zonder groepspsychotherapie.
Philipsen Alexandra, et. al. Effects of Group Psychotherapy, Individual Counseling, Methylphenidate, and Placebo in the Treatment of Adult Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder. A Randomized Clinical Trial. JAMA Psychiatry. 2015 Dec 1;72(12):1199-210. doi: 10.1001/jamapsychiatry.2015.2146.