We weten steeds meer over ADHD bij meiden. Bereikt die kennis ook het klaslokaal, vind jij?

“Van wat ik hoor en zie: nog nauwelijks. Toen ik begon, ging ADHD vooral over jongetjes. Druk, snel afgeleid. Meisjes kwamen in dat verhaal lange tijd gewoon niet voor. Inmiddels weten we veel meer en is er ook meer aandacht voor ADHD bij meiden. Maar dat beeld van het drukke jongetje zit er nog stevig in.

Het helpt ook niet dat veel mensen een beetje wars zijn van wat zij ‘labels’ noemen. Zo van: ‘Ja, tegenwoordig heeft iedereen ADHD’, of: ‘We moeten die kinderen niet zo in hokjes willen stoppen.’ Terwijl, als kinderen vastlopen, dan moet je daar iets mee. Voor mij staat voorop dat ze een goede schooltijd hebben. En dat ze de support krijgen die daarbij nodig is. Dan is het fijn om te begrijpen waar ze tegenaan lopen en wat hen kan helpen om tot leren te komen.”

Wat viel jou in jouw jaren voor de klas vooral op bij meisjes met ADHD?

“Het chaotische. Met tien dingen tegelijk bezig zijn, maar niets afmaken. Het overzicht kwijtraken, dingen niet goed georganiseerd krijgen. Maar ook het dromerige. Soms liep het lastig met vriendschappen. En op een gegeven moment zag je ook faalangst ontstaan. Als iets vaak misgaat of anders loopt dan bij een ander, gaat een kind toch denken: ik kan het blijkbaar niet. Of zelfs: ik ben een stom kind. Heel naar.

Maar er zijn ook meiden bij wie je het niet direct ziet. Die gaan ogenschijnlijk goed, doen lekker mee in de klas en halen mooie cijfers. Dan is het de kunst om achter het gedrag te kunnen kijken. Soms zit het in een losse opmerking. Een meisje vertelt bijvoorbeeld dat ze heel lang met haar huiswerk bezig is geweest. Vraag dan eens door: hoe lang? Wat vond je lastig? En ook als een leerling steeds spullen of opdrachten vergeet, moet je niet meteen denken: die is gemakzuchtig. Ga in gesprek. ‘Het valt me op dat je dingen vergeet. Vertel eens.’ Zo’n eenvoudige vraag kan al veel opleveren.”

Het goede nieuws: anno 2026 weten we steeds meer over ADHD bij meiden. En jonge vrouwen zoals Loïs ( lees haar verhaal in deze uitgave) gaan en masse op zoek naar een verklaring voor waar ze (terugkijkend) al jaren tegenaan lopen: zou het ADHD kunnen zijn? 

Een belangrijke ontwikkeling. Maar hoe zit het met de meisjes die nú opgroeien? Bereikt de ‘nieuwe’ kennis ook ouders, onderwijs en zorg? En wordt ADHD bij meiden die nu opgroeien daardoor ook al eerder herkend?

Met de landelijke peiling de peiling ‘ADHD bij meiden’ hopen kinderartsen Sultan Duyar en Rob Pereira hier meer inzicht in te krijgen. 

De peiling richt zich op ADHD bij meiden in de basisschool- en middelbare schoolleeftijd (6 t/m 17 jaar).

In de peiling is er aandacht voor mogelijke signalen, de weg naar hulp en diagnostiek en aan de rol van factoren als slaap, beweging, voeding en gewicht.

Doe mee op ADHD BIJ MEIDEN

Wanneer wordt schermgebruik een probleem?

Schermtijd is echt niet alleen maar slecht voor je. Het geeft óók plezier, ontspanning en verbinding met anderen.

Maar veel schermtijd kan ook ten koste gaan van andere dingen. Bijvoorbeeld van:

• Slaap: als je kind lang blijft kijken of gamen, schuift de bedtijd makkelijk op. Schermgebruik in de avond kan bovendien de slaap verstoren. En wie moe is, heeft de volgende dag vaak meer moeite met concentreren en het omgaan met emoties.

• Beweging: tijd achter een scherm kan ten koste gaan van bewegen en buiten spelen. Terwijl een kind dat juist nodig heeft.

• Rust in het hoofd: sommige kinderen worden na spannende games of filmpjes juist drukker of onrustiger. Tot rust komen kan daarna lastiger zijn.

• Concentratie en schoolwerk: berichtjes, meldingen en filmpjes tussendoor halen je kind steeds uit de concentratie. Huiswerk kost zo meer tijd en aandacht, terwijl concentreren bij ADHD vaak al best lastig is.

• Stemming en zelfbeeld: nare reacties, online pesten of jezelf vergelijken met perfecte plaatjes kunnen je kind onzeker, verdrietig of angstig maken.

Kijk daarom naar wat het schermgebruik je kind brengt én wat erdoor in de knel komt. 

Praktische tips

Je kind helpen om gezond met schermen om te gaan, vraagt om duidelijke afspraken én begeleiding. Een paar praktische tips:

• Maak afspraken vóór de discussie begint Bespreek op een rustig moment wanneer je kind mag kijken of gamen en wanneer het apparaat uitgaat. ‘Niet te lang’ is vaag. ‘Tot half zes, daarna gaan we eten’ geeft meer houvast. Laat je kind meedenken en begin met een paar overzichtelijke afspraken. En: leg ook uit waarom die afspraken belangrijk zijn.

• Bescherm de nachtrust. Gebruik minimaal een uur voor het slapengaan geen schermen, en houd ze ook buiten de slaapkamer. Bedenk samen wat je kind in dat laatste uur kan doen om tot rust te komen: lezen, douchen of iets anders rustigs. Een vaste routine kan houvast geven.

• Maak de verleiding kleiner. Zet onnodige meldingen en automatisch afspelen uit waar dat kan. Leg apparaten die niet nodig zijn tijdens huiswerk buiten handbereik. Zet de tv uit als niemand kijkt.

• Help bij het stoppen. Geef kort van tevoren een herinnering: ‘Nog vijf minuten.’ Probeer eventueel een zichtbare timer. Kijk bij games of afleveringen vooraf naar een logisch eindpunt binnen de afgesproken tijd. Vertel ook wat daarna komt, zodat je kind zich op de overgang kan voorbereiden.

• Zoek uit wat het scherm je kind brengt. Is het een manier om bij te komen na school, contact te zoeken of verveling te verdrijven? Als je dat weet, kun je beter meedenken. Zoek samen ook andere mogelijkheden: muziek luisteren, tekenen, iets bakken of naar buiten. ‘Zullen we een rondje lopen?’ geeft meer richting dan ‘Ga eens iets anders doen’.

• Doe zelf mee. Leg je eigen apparaten ook weg op de afgesproken momenten, bijvoorbeeld tijdens het eten. Zo laat je zien dat de afspraken voor het hele gezin gelden. 

Hoe was jij als meisje?

“Heel creatief. Mijn zus en ik verzonnen van alles. Als we geen nieuwe Barbie kregen, tekenden we zelf poppetjes om mee te spelen. Ik verveelde me ook snel, er moest steeds iets gebeuren. En ik praatte veel. Als de juf op maandag vroeg wat we in het weekend hadden gedaan, kon ik daar rustig een kwartier over vertellen. Maar mijn aandacht bij mijn werk houden was lastig. In mijn hoofd was het hartstikke onrustig. Ik had het denkvermogen voor de plusklas, maar kreeg mijn werk niet op tijd af.

Ik had ook een kort lontje en kon ineens ontploffen. Alle frustratie kwam er dan in één keer uit. Vanwege die uitbarstingen en heftige emoties ben ik op mijn tiende onderzocht. Maar er kwam niets uit. Niks aan de hand, zeiden ze."

Hoe was jouw middelbare schooltijd?

“Ik deed vwo en kon de stof prima aan, maar het kostte me ontzettend veel moeite. Ik zat ’s avonds en in het weekend urenlang op mijn kamer om mijn huiswerk af te krijgen. Als anderen vertelden dat ze maar een paar uur hadden geleerd, dacht ik: hoe dan? Ik deed er voor mijn gevoel twee of drie keer zo lang over. Ik gebruikte altijd een agenda, plande vooruit en verzon trucjes om dingen te onthouden: liedjes maken van de leerstof, samenvattingen rappen, kleuren koppelen aan namen bij topografie… Aan mijn cijfers zag je niet hoeveel werk erin zat.

Vanaf de middelbare school had ik ook steeds vaker heftige hoofdpijn. Rond mijn dertiende, veertiende werd ik daarvoor onderzocht, maar er werd niets gevonden. Uiteindelijk ben ik uit mezelf naar de havo gegaan. Minder vakken, wat meer lucht. Maar die hoofdpijn bleef, ook tijdens mijn hbo-opleiding.”